Wereldrecord Cheptegei 18 nov 2018

De Oegandese Joshua Cheptegei is er bij de 35e Nijmeegse Zevenheuvelenloop in geslaagd het wereldrecord op de 15 kilometer te verbeteren. Cheptegei stoof na 41:05 over de finish. Hij was hiermee 8 seconden sneller dan Leonard Komon in 2010. De Oegandese atleet is voor deze ,tweede, wereldrecordpoging met vlag en wimpel geslaagd.

Bij de vrouwen was Stella Chesang uit Oeganda met 47.19 het snelst. Susan Krumins uit Nijmegen finishte in haar eigen stad als derde met een dik persoonlijk record: 47.41.

Supersnel

Cheptegei liep met zijn razendsnelle 41:05 voor het eerst in zijn carrière een wereldrecord. Hij werd geholpen door vier hazen, waaronder de Nederlander Roy Hoornweg.

Cheptegei moest er vanaf de Derdebaan al alleen voor gaan, maar versnelde ook nog eens op de Zevenheuvelenweg. De laatste 5 kilometer legde de Oegandees extreem snel af in 13:16. Onder luid applaus van de vele toeschouwers finishte de NN Running Team atleet sterk in nieuwe recordtijd.

Het is helaas wel een officieus wereldrecord omdat voor de IAAF voor afstanden zoals de 15, 20 km en de 30 km geen wereldrecords erkent.

Beats helps the beast

Was het nou toeval dat de laatste vijf kilometer extreem snel gingen voor de winnaar?

Wij denken van niet. Wij stonden met een groep mensen fanatiek te drummen. We keken goed naar het tempo van de renners en probeerden de beats net een tikke sneller te maken. En je zag de renners letterlijk opveren bij de opzwepende muziek en het aanmoedigen. Het hielp ze echt door een dood punt heen.

Eerlijk is eerlijk…. Wij zagen Cheptegei op fietstempo aan ons voorbij flitsen en we waren te verbaasd door het enorme tempo om de beat erop aan te passen. We konden alleen maar enthousiast roffelen en joelen van opwinding want tjonge jonge wat ging dat hard.

Het duurde ook vrij lang vóór we de volgende renners zagen. Toen die in zich kwamen waren we iets beter voorbereid en konden we ze tempo laten maken.

Muziek helpt bij sporten

Voor veel sporters is muziek belangrijk. Die sporters zijn gewend aan een lekkere beat tijdens hun training die ze gebruiken om beter te presteren.

Al in 1911 vond de Amerikaanse onderzoeker Leonard Ayres dat fietsers sneller fietsen wanneer er een band langs de baan staat te spelen, dan wanneer het stil is.

Sinds die tijd -maar in het bijzonder sinds de laatste tien jaar- is het onderzoek over muziek en sporten aanzienlijk uitgebreid. Psychologen kunnen nu beter verklaren hoe muziek het lichaam en de geest beïnvloedt tijdens fysieke inspanning.

Ritme

Uit onderzoek blijkt dat mensen een onbewuste voorkeur hebben voor ritmes op ongeveer 120 beats per minuut, wat twee beats per seconden inhoudt. Wanneer mensen gevraagd worden om met hun vingers een tempo te tikken, doen ze dat ook vaak onbewust op of rond een ritme van 120 beats per minuut. Uit een analyse van meer dan 74.000 populaire liedjes gemaakt tussen 1960 en 1990, bleek ook het gemiddelde tempo op 120 beats per minuut te liggen [1].

Natuurlijk zijn er verschillen; zo lijken mensen bij een sport als hardlopen een voorkeur voor iets snellere muziek te hebben.

Alhoewel niet iedereen de noodzaak voelt om in de maat met hun muziek te lopen of bewegen, kan deze synchroniciteit het lichaam helpen om haar energie gelijkmatiger en efficiënter te gebruiken. Wanneer er ritmisch bewogen wordt op een beat hoeft het lichaam niet zo veel aanpassingen te maken op gecoördineerde bewegingen dan wanneer het niet dat ritme van de muziek aanhoudt.

De bekende hardloper Haile Gebreselassie gebruikte het nummer Scatman in de finale van een hardloopwedstrijd. Dit nummer bleek namelijk ideaal voor zijn looppas te zijn. En het vasthouden aan de snelheid van de looppas kan heel belangrijk zijn voor lopers om in de juiste cadans te komen.

Drum Cafe – beats van wereldklasse

Waren wij met onze percussieband nu één van de oorzaken dat er zo goed gepresteerd werd? Er waren vast ook andere redenen. Maar toch….je weet het niet hé. Wij geloven er stiekem wel in dat we met onze beats en enthousiasme een stoot energie gaven aan vele renners die in drie uur tijd aan ons voorbij liepen.

Ennuh, petje af voor al die atleten. Ook voor de allerlaatste. We hadden alle instrumenten al ingepakt. Alleen had één van ons nog een schud-ei in zijn broekzak. Met handklappen, zang en ritmisch schudden konden we toch nog een grote lach op haar gezicht toveren. En daar doen we het voor….blije gezichten!

Meer lezen?

[1] Moelants, D. (2002). Preferred tempo reconsidered. Proceedings of the 7th International Conference on Music Perception and Cognition / C. Stevens, D. Burnham, G. McPherson, E. Schubert, J. Renwick (eds.). – Sydney, Adelaide, Causal Productions, 2002 (pp. 580–583).

Oorspronkelijk gepubliceerd op LinkedIn.