Congres Organiseren, doe als NASA

congres-full-service-9c492cb52c68a3ba5b41c68ac02e4423

Bijna showtime
Ik sta al bij de regietafel. Even later worden de andere drummers ook gewenkt door de regisseur en zij lopen stilletjes naar voren. Sommige gasten (medewerkers bank) kijken even nieuwsgierig naar hun maar wenden dan hun blik weer naar voren naar de presentator en de grote TV-schermen waarop wisselende beelden en slogans voor het nieuwe bedrijf te zien zijn.

Verscholen in het halfdonker wachten we bij de regie ruimte. Tientallen lampjes knipperen, mannen kijken geconcentreerd naar beeldschermen waarop gekleurde balkjes heen en weer flitsen. We zien beelden van de twee camera´s die vóór en naast het podium staan. Voortdurend worden schuifjes heen en weer geschoven terwijl de regisseur zachtjes maar resoluut aanwijzingen geeft. Opperste concentratie hier in deze NASA-achtige ruimte.

fotowerkwijze_congresorganisatie

Better safe than sorry?
Toegegeven, om het organiseren van een congres te vergelijken met een reis naar de maan is een beetje vergezocht. Toch zijn er overeenkomsten in de aanpak van zo´n event en een groot bedrijfsevenement. Organisatoren vinden het soms lastig om een sessie met Drum Cafe in te plannen omdat ze denken dat het niet past en dat zij er dan op worden afgerekend. Maar is het ook nodig om op safe te spelen? De vraag is misschien eerder: hoe zorg je ervoor dat je niet sorry hoeft te zeggen tenzij je bedoeld: sorry, ik had veel eerder met Drum Cafe in zee moeten gaan :-).

Doelgroep
Drum Cafe weet dat als iemand een congres of ander groot evenement organiseert, er aan heel veel zaken gedacht moet worden. Passende locatie, eten en drinken, overnachtingen, heen- en terugreizen,  sprekers: alles moet goed doordacht zijn.

3e638f6845a6b307dccb6845e4267194En ook al heb je gepassioneerde sprekers en interessante workshops, het moment komt dat de aandacht afneemt. Dan moet je als organisator zorgen dat de aanwezigen nieuwe energie krijgen. Dat werkt het beste door mensen in een niet-alledaagse setting door een ´energizer´ uit hun rationele denken te halen.

De eventmanager heeft daarbij de  verantwoordelijkheid om te zorgen dat het entertainment aansluit bij de doelgroep. Entertainment mag niet banaal, seksistisch of ordinair zijn. Iedereen moet het entertainment appreciëren en niemand mag zich aangevallen voelen het moet passen in een zakelijke omgeving

Als Drum Cafe geven we interactieve energizers met drums,  Boomwhackers of body-beats.
Maar we begeleiden ook teambuilding en managementtrainingen waar we mensen uit hun comfort-zone halen en ze juist contact mogen of zelfs moeten maken met hun buren.

Dia 1Doelstelling
Heel belangrijk is dus dat we vóóraf goed doorspreken wat de doelgroep is en de verwachte resultaten. We zijn ons bewust van het effect van het event binnen de strategie, bedrijfscultuur, context en bedrijfsdoelstellingen. We wéten dus gewoon waarom we een bepaalde keuze maken.

Check, check, dubbelcheck
Onlangs was ik op een bijeenkomst met een bont gezelschap om best practices met elkaar te delen. Daar kan ik oprecht van genieten omdat iedereen de kans heeft om nieuwe ideeën op te doen, geïnspireerd te raken en te leren ons werk te verbeteren. Eén discussie is mij in het bijzonder bijgebleven omdat ik me er niets bij voor kon (en kan) stellen. Een eventplanner vertelde dat zij nooit een draaiboek maakt. “Alles zit in mijn hoofd” was haar reactie op mijn vragen. Welke vragen ik ook stelde om voor mezelf helder te krijgen hoe zij dat dan toch doet: als zij ziek worden of de auto niet wil starten? Noem maar op. Nee, het was simpel, ook haar collega wist wel wat in haar hoofd zat want ze werkten al zo lang samen. De meeste aanwezigen reageerden op zijn zachts gezegd verbaasd.

congres-organiseren-grote-zaal-beurs-van-berlage-amsterdamTjonge, waar zou ik zijn zonder mijn draaiboeken? Soms is mijn hoofd een vergiet en hoe meer je wilt of moet onthouden, hoe minder erin blijft zitten. Althans zo lijkt het. Zelfs voor verjaardagsfeestjes – toen ik die nog voor mijn zoons organiseerde – maakte ik een draaiboekje. Noem het beroepsdeformatie, noem het control freak, noem het wat je wilt. Het gaf mij en andere betrokkenen rust en het werd een stuk eenvoudiger om te improviseren als iets anders liep dan voorzien.

Dus doe zoals de NASA bij het plannen van een ruimtereis: bedenk en controleer zoveel als je kunt, hou je aan het draaiboek en vertrouw daarbij op het improvisatietalent van zorgvuldig uitgekozen medewerkers en professionele partners.

Fijne dag verder,
Patrick Tromp
CEO Drum Cafe

Donkere dagen… Winterblues

Depressief? Drummen helpt.

In de zomer is er niets aan de hand, maar zodra de blaadjes aan de bomen beginnen te vallen laat het lichaam je soms in de steek. Moeheid, weinig energie, somberheid, een grote behoefte aan slapen, gewichtstoename door een toegenomen behoefte aan calorierijk voedsel, zijn enkele kenmerkende symptomen van een winterdepressie of winterdip.

In Scandinavië, waar het een groot deel van het jaar erg donker is, komt depressie door een tekort aan licht vrij veel voor (het SAD syndroom: seasonal affective disorder). Maar de moderne mens leeft in het algemeen een erg donker bestaan: donkere kantoorgebouwen en huiskamers, geen markten maar overdekte winkelcentra, vervoer in auto’s, bussen, treincoupés enz.

Oorzaak is duister
De oorzaken van een winterdepressie zijn nog niet geheel bekend. Wel is vastgesteld dat de hoeveelheid daglicht van invloed is op de ‘melatonine spiegel’. Melatonine is een hormoon dat ’s avonds wordt aangemaakt en ervoor zorgt dat je slaperig wordt. Melatonine zorgt dus voor een gezond dag- en nachtritme (biologische klok). In de winter, wanneer er weinig daglicht is, kan de concentratie melatonine overdag hoog zijn. Hierdoor zijn mensen met een winterdepressie ook overdag erg moe.

Behandelingen
En wat kun je er zoal aan doen?

Lichttherapie
Behalve zuurstof, water en voedsel heeft ons lichaam ook een bepaalde hoeveelheid licht nodig. Dit licht moeten we via onze ogen binnenkrijgen (het is dus een andere kwestie dan de productie van vitamine D op de huid door blootstelling aan zonlicht). Je huisarts beveelt je dan ook vaak in eerste instantie lichttherapie met lampen aan. Lichttherapie heeft het beste effect wanneer je ’s ochtends een half uurtje voor de lamp zit. ’Via je ogen wordt er dan een ‘daglicht’-signaal aan je hersenen doorgegeven dat je melatoninespiegel laat dalen. Hierdoor wordt je bioritme weer hersteld en voel je je minder moe en somber. Je krijgt dan weer een normaal dag- en nachtritme. Los daarvan is het natuurlijk aan te bevelen om elke dag even buiten door te brengen.

Melatoninetabletten
Soms schrijft de arts je melatoninetabletten die er voor zorgt dat je eerder in slaapt valt.

Antidepressiva
Er zijn natuurlijk stoffen zoals het St- Janskruid maar ook chemische middelen die effect hebben op stofjes in je hersenen die invloed hebben op onze stemming (neuro-transmitters).

Dansen en drummen
Hoewel echt depressieve mensen het liefst de hele dag in bed blijven liggen met de gordijnen dicht, zouden ze zich veel fijner gaan voelen als ze elke dag flink de bloed- en zuurstofcirculatie zouden stimuleren door gerichte lichaamsbeweging. Dat stimuleert o.a. bepaalde neurotransmitters.

Lichaamsbeweging in combinatie met akoestische instrumenten zoals drums, xylofoon, bongo´s én andere mensen is nog beter tegen een depressie .  Het uitgebreide onderstaand overzichtsartikel over hersenen en muziek geeft een voortreffelijk beeld van de huidige stand van zaken.

De verklaring kan zijn dat muziek er voor zorgt dat via de amygdala het ventrale tegmentale centrum wordt geactiveerd. Dit centrum maakt dopamine aan. Als deze stof in het pleziercentrum (nucleus accumbens) komt, ontstaan er plezierige gevoelens .

En laat dit nu nét de ingrediënten van een onze drumsessies zijn.
Plezier, humor, beweging en muziek!

Misschien zijn het ook de Afrikaanse roots van Drum Cafe.
Afrika waar het licht volop schijnt en SAD niet voorkomt.

Enkele kenmerken van een winterdepressie zijn:

  • Een verschuiving van het dag-nachtritme, waarbij men steeds later op de dag zich “wakker” voelt
  • (Extreme) vermoeidheid
  • Veel behoefte aan slaap, zelfs als men al meer dan normaal slaapt
  • Een verstoord eetpatroon (over het algemeen meer en koolhydraatrijk willen eten. Minder willen gaan eten is eerder een kenmerk van een niet seizoensgebonden depressie)
  • Een meer dan normaal aanwezige somberheid
  • Het gevoel hebben niet meer in balans te zijn
  • Minder behoefte aan sociale contacten (opdoen), soms zelfs afsluiting voor de buitenwereld
  • Prikkelbaar
  • Huilirig
  • Verward
  • Lusteloos

Niet langer depri lopen drammen maar kom lekker dansen en drummen :-).

 

 

http://www.aalbers.nu/pdf/onderzoeksopzet%20kortdurende%20individuele%20actieve%20muziektherapie%20bij%20depressie%20-%20sonja%20aalbers.pdf
http://wetenschap.infonu.nl/wetenschappers/140924-hersenen-muziek-en-gedrag.html

 

Tromp Trump What’s in a name

Mijn naam is Tromp, Patrick Tromp, aangenaam.

In de afgelopen tijd speelden de presidents verkiezingen van de Verenigde Staten. De kandidaat van de Republikeinen, ondertussen gekozen president, heet Donald Trump.
In de aanloop naar de verkiezingen vroeg ik me een paar keer af: what´s in a name, wat hebben Trump en Tromp met elkaar gemeen.

Natuurlijk, hij werkt in (Washington) DC, ik bij DC Benelux :-), hij geeft straks leiding aan de Verenigde Staten, ik aan verenigde muzikanten van allerlei nationaliteiten, hoewel, voornamelijk Afrikaans. De naam scheelt één letter maar wat is er nog meer?

Ik besloot eens in onze nationale historie te duiken. Kent u hem nog, de Nederlandse zeeheld, Admiraal Maarten Harperts zoon Tromp (1598 – 1653). Tromp, één van Nederlands meest beroemde zeehelden, was een natuurlijk leider. Deze charismatische vechtjas ijverde voor de leefomstandigheden van zijn bemanning en kreeg daarvoor als eerste de eretitel Bestevaer (beste vadertje) toebedeeld. Na hem mocht alleen Michiel Adriaansz. de Ruyter die titel nog dragen. Er is een indrukwekkende film van hem.

Maar wat maakte Tromp tot een held? Een kleine duik in de geschiedenis.

De Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden was bij de geboorte van Tromp in 1598 in een langdurige oorlog met Spanje verwikkeld , dit wordt de Tachtigjarige Oorlog genoemd (1568-1648). Tja, als huidige monarchie was Nederland toen een republiek en verenigde een aantal landen met elkaar. Ziet u ook overeenkomsten met de USA?

Tromps hoogtepunt was de legendarische slag bij Duins (in het Engels: (the) Downs, in het Kanaal, ten westen van Dover)  waar hij afrekende met de tweede Spaanse Armada. Oorlog speelt een centrale rol in het leven van Maarten Tromp, de Republiek was gedurende zijn leven constant in oorlog, hetzij met de Spanjaarden, hetzij met de Engelsen.

Wat is er anders nu? Overal op deze planeet voeren mensen, staten en bedrijven oorlog met elkaar. In levende lijve en in cyberspace. Zit het ingebakken in het DNA van de mens, is het een soort natuurlijk gedrag? Vaak komt het voort uit competitie, uit macht over anderen willen in de naam van een geloof, geld of grootheidswaanzin. Op zijn best kun je je afvragen of al die ellende misschien ook bedoeld is om het beste uit de mens tevoorschijn te halen? Zoals donker en licht elkaar afwisselen?

Hoe dan ook: Uit brieven en biografieën is bekend dat Tromp landsbelang vóór eigen belang stelde en goed en aardig voor zijn mannen was. Hij werd niet voor niets ´Bestevaer´, dit betekent iets als: beste vader. Zijn bemanning had veel ontzag voor hem, maar zag hem tegelijkertijd als één van hen.

Toch moet je vriendelijkheid wat anders lezen dan met de opvatting van nu; Tromp was namelijk wel streng, maar rechtvaardig. Je kan niet het bevel  voeren over een oorlogsvloot als je iedereen tevreden wilt houden. Maar Tromp zorgde goed voor zijn bemanning, hij regelde dat bepaalde basisvoorzieningen altijd aanwezig waren. Hij kwam voor ze op bij de VOC (handelsmaatschappij) als ze weer eens geen salaris uitbetaald kregen. Het waren mannen die hun leven waagden voor hun land in benarde situaties op zee en daar had Maarten respect voor, daarom behandelde hij ze ook met respect. Zijn tegenstanders behandelde hij overigens ook met veel respect; hijzelf lokte geen geweld uit.

En respect, dat is voor mij erg belangrijk bij leiderschap. De presidentsverkiezingen van de USA waren wat mij betreft één grote arrogante en onbescheiden aaneenschakeling van onfatsoen, provocatie en respectloos gedrag van Trump, hoewel mevr. Hillary Clinton zich ook niet onbetuigd liet.

En daar houd mijn gelijkenis met Donald Trump dan ook subiet op. Ik houd er ook van om de trom te roeren, af en toe mensen te provoceren en zo een beetje reuring in de tent te brengen. Maar ik blijf respectvol naar een ander. Althans, ik doe mijn best maar zal ook best af en toe uitglijden maar niet uit boosaardige opzet. Daarbij discrimineer ik niet.

Ik werk veel met Afrikaanse muzikanten; dat zou voor Mr. Trump denk ik ook goed zijn. Gewoon eens met andere mensen van andere huidskleur en culturele achtergrond plezier maken, lekker trommelen zingen en dansen. Don´t be such a loser ;-); wordt eens losser.  Wat zou zijn persoonlijkheid en leiderschap er dan anders uitzien.

Ik hoop dan ook oprecht dat Trump de kwaliteiten van Maarten Tromp in zich (terug) vind en als leider van de Verenigde Staten, maar juist ook als wereldleider een Bestvaer wordt.

Mr. Trump, hierbij bied ik aan om met het DC naar DC te komen en dan spelen we samen UBUNTU, het ritme van respect, verdraagzaamheid en saamhorigheid  :-).

Maarten Harpertszoon Tromp (naar een schilderij van Jan Lievens)

´Het zal wel gaan´

Maarten Harpertszoon Tromp, die aan de Hoogmogende Heren in Amsterdam moest rapporteren en zijn brieven altijd beëindigde met de uitspraak:

“ ’t Sal allevel wel gaen”

 

 

Burial Beats

 

In The Netherlands is quite unusual to sing together or even move and dance at a funeral. Thanks to all migrants in The Netherlands, people are realizing that there are more ways to say goodbye to the deceased, to give them their last honor.

funeral dance

To be or not to be….seldom it was more applicable in my life. One minute he was there, the other he was gone … my father … passed away.

As youngest son I was also supposed to say a few words at the funeral. Usually I have no trouble with it but now I couldn´t. No really, not with words, not with a steady voice.

But I could do something with a steady hand. My stepmother had told me that my dad was so proud on me as a drum facilitator, teacher and musician. He would enjoyed it a lot if I played something at his  funeral.

My brother thought quite the opposite of that. ´That doesn’t fit at all. You always make a party of  everything´. He knew my drumsession, amongst others, at his own wedding in Barcelona.

Swinging riffs, encouraging cries, singing and rhythmic pounding crowds, barking dogs, a burst of laughter and joy of life; that always rocked!. He imagined situations as a funeral scene from the Benny Hill Show or Monty Python … brrr ….

At the funeral center I signed the condolences book and greeted my fellow musicians, the Africans Ndingo and Oscar, Wil, Simone, Peter and Koen. My two internships from highschool were there to make some recordings of the event. Afterwards it turned out that they found it very inappropriate to mingle in a mourning crowd taking snapshots of their grieve. Well, I guess they have a point but I had love to show your guys a little of the things we played and how the attendees responded.

In the Auditorium stands the coffin with my late father. The first people speak, others listen or crying gently.  Man…..I am also getting emotional.

Fortunately our part starts soon. I leave the auditorium with the musicians and go to the hallway next to it. The instruments are there already. Small shakers, a big thumb piano, a little cowbell. No djembe´s or Doundouns, no loud and large sounds, no big stage stuff needed. Easy going rhythmic instruments, body beats and soft singing are much more in place here.

Silently we wait in the small hall. Standing face to face staring at the ground. Carefully moving to make no unwanted sounds with the instruments.

My mind is wandering around and thoughts of other sessions that we have done on funerals pop up in my mind. We granted the last wish of a deceased, a lover of Africa. The widow was very grateful to us for our “Burial Beats”. A long procession of about 200 people walked by while we were playing.  On a musical level it was not a highlight but it was of great importance for everybody. It had a huge emotional value for the widow and for the musicians.

The other time it was far more intimate and very emotional while playing a little at the grave of one of my students who died of cancer.  But now it is my own father…

 

funeral

Showtime, the side door opens and the funeral attendant beckons us.    Pfhhh, there we go…here comes my speech!

We slowly start drumming and stepping into the room to stop in front of the coffin, Ndingo stands in upfront in the middle and the rest of us left and right behind him. I dare not to look to my family, relatives and friends and stare to the floor. The small drums set up a beat, the bells and thumb piano´s come in and Ndingo asks the people gently to clap their hands.  I´m very glad that Ndingo and Oscar are here to lead and support this funeral ceremony. Their eyes are full of compassion for the grief around them, but with their open attitude and big smiles they determine to a large extent the atmosphere of this intimate happening. The people like it. They clap their hands and are rocking rhythmically back and forth. They even smile at times and let their tears run freely when they do body beats and gestures from the heart. This is a very nice. This is a fine ritual, literally a nice gesture for my father and for all of us here.

A quick sidestep. When you strip social and cultural differences away, you will find that virtually every religion considers that the soul can be touched and guided through the vibration of sounds and voice. The deceased can be aware of  vibes from intentions and feelings from your heart. We do that right now . I see the room full of quiet but moved people. I hear the sounds, feel the vibes and are under the strong impression that at least for a brief moment our consciousness melts together to celebrate the transition of my father.

A celebration…..so …. a party  after all?  No, definitely not a party in the usual sense, but a worthy and valuable rite the passage.

My brother had worried for nothing. After the funeral he immediately gave his compliments to us.

The rhythm slows down, the last sounds whirl in the auditorium, they cease and quietly we leave the stage and look for a last time at the coffin.

No applause for us this time but from within I applaud for ourselves, for all musicians, for all those present. I feel very grateful that we have done this.

As for me these Burial Beats deserve a prominent place in Drum Cafe´s repertoire.

I hope I´m able to play them often before I myself perceive the vibes from another dimension:-).

funeral singing