Comfort Zone

Step out of your story.

What the heck

There´s another one. I spot it instantly as he walks into the hall. His face and body language scream:´I´m not in the mood´….definitely.

Could be a ton of reasons off course. Perhaps he´s just tired. Tired because getting up very early this morning to get here on time. Meeting new colleagues, hear all kind of business talk, generate new idea´s….so he´s exhausted. I understand.

But I see something else. A kind of anxiety, perhaps even fear. I wonder if questions like this wonder round his mind: ´what´s gone happen here, what do they expect from me´.

Where are you afraid of?
You’ve heard people say you need to get out of your comfort zone, right? You need to stretch yourself, they say. It’ll be good for you. Everyone seems to agree with this idea, but what do we actually know about the comfort zone? Aside from the fact that this idea seems to be true:


Comfort Zone
The most scientific explanation of what a comfort zone is relates it to anxiety levels. Your comfort zone is any type of behavior that keeps you at a steadily low anxiety level. Imagine something you do all the time, like cooking dinner or commuting to work, or watching TV.

Simply, your comfort zone is a behavioral space where your activities and behaviors fit a routine and pattern that minimizes stress and risk. It provides a state of mental security. You benefit in obvious ways: regular happiness, low anxiety, and reduced stress.

Although people often refer to ‘getting outside your comfort zone’ in terms of trying new things, anything that raises your anxiety levels can be counted as being outside that zone. If commuting to work makes you anxious because the traffic is bad or you don’t like being on a train full of people, for instance, you’re not going to be comfortable in that situation.

So, now you are here
Getting stuck in a routine is easy to do. After all, we’re creatures of habit. We eat the same breakfast every morning, order the same coffee at Starbucks and get to work at the same time.

But for entrepreneurs, playing it safe could be curtailing business success. When’s the last time you stepped out of your comfort zone and took on a new challenge? Breaking your own mold can only make you stronger and more confident to reach higher levels in your professional and personal life.

Make a fool out of yourself
One of the biggest things that holds many of us back is our fear of what people think. After all, you don’t want people to think you’re weird or rude or creepy or obnoxious or annoying, do you?

But wait — think about the most lovable, magnetic people you’ve come across in your life. Odds are, they weren’t the meek, agreeable people who are reliably pleasant to be around. They were the people who were crazy and charming. People who blurted out silly, maybe inappropriate things, or who made huge, slap-your-forehead mistakes, or who were over the top most of the time, but others forgave them for being less than perfect and in fact, liked them for it.

So shatter your concern for what people think of you. You’re allowed to be less than perfect, and you may find that people like you more for it, because it makes you a more exciting person to be around. Get laughed at, laugh with ‘em. Do something you normally wouldn’t do for fear of looking like an idiot. Be that idiot. You’ll be fine.


The point of stepping out of your comfort zone is to embrace new experiences and to get to that state of optimal anxiety in a controlled, managed way, not to stress yourself out. Take time to reflect on your experiences so you can reap the benefits and apply them to your day to day activities. Then do something else interesting and new. Make it a habit if you can. Try something new every week, or every month.

So, step out of your story, pick up the drum, beat the odds  and have a nice day,

Patrick, CEO Drum Cafe

Find or date someone crazy. When you discover that person who brings out the

  • adventurous side from within you, it will help to encourage your development tremendously.
  • Spontaneity is a great contrast to someone like yourself who may not be comfortable or familiar with stepping out of your comfort zone often.
  • If you’re having a hard time stepping out of your comfort zone, start small and build your way up. But keep building your way up.
  • Be yourself. Never try to be someone that you’re not, be unique. You’ll live a much happier life doing this. Also this will make it so that you may only live once, but if you do it right once is enough. And everyone else is already taken. Which is good and everyone one (as long as they’re good) is significant and no one is more important than the next.
  • Be as diverse as possible. Sometimes getting out of your comfort zone can require lot of time. Don’t panic, be patient and always believe that nothing is impossible.
  • Luck happens when preparedness meets the opportunity. So step out of your comfort zone and try new things. Don’t be afraid to take the opportunities that comes along, because you’ll never know when you’ll be rewarded for it.


  • It’s good to not know what will happen, to ignore dangers a little bit less and to take risks a little bit more. Just don’t ignore dangers too much, always keep yourself safe and do not take risks you will end up regretting in the future!
  • Don’t confuse stepping out of your comfort zone with being reckless and stupid. There’s a difference between being reckless and accepting risks. Reckless people don’t accept risks-they don’t even think about them. You should know the risks, and decide to go through with the decision anyway, ready and willing to accept the consequences if things don’t work out.
  • Don’t do anything that would most likely cause self-harm. Especially when you’re at risk of someone else hurting you in any physical way. Might also be a good idea though to know self-defense if this is the case. But don’t be scared.

If you want to push your comfort zone’s boundaries but you’re not sure where to start, there’s actually a tool online to measure your comfort zone.

A short questionnaire about your comfort levels in professional, lifestyle and adrenaline-related events gives you a score and an idea about how big or small your comfort zone is. It also includes some reading and activity suggestions for increasing your comfort levels in each area.


 I came after the lunch break and saw those people on stage being busy and acting a little crazy.
I first thought: why should I also do so but afterwards I also beat the drum.
The enthusiasm and commitment of the team has persuaded me.  I certainly don’t regret.  It is due to their strange games and crazy question-and-answer rhythms everyone out of their comfort zone.
eally, we did strange things with each other. Thing you don´t likely do in the morning before the congress started.
It was a lot of fun because we were all in there togetherr so actually you where the strangers if you hadn´t fit in with the rhythm.
It gave me a lot of energy which continued througout the whole conference and gave us a clear focus for the rest of the day.
Usually after 20 minutes or so your attention weakens when somebody gives a speech, but after this interactive session it seemed like we could listen for hours.
Quote participant workshop Aalsmeer.

The Art of Egolessness

In my last pulse entitled “The Art of Practice – Lessons learned from a 550 Mile Ride” I spoke about the first essential to exceptional leadership.

The second is all about practicing the art of Egolessness.

The concept of ego has been around forever. There is nothing new about the fact that we all have an ego. The question is whether as leaders and managers our ego drives or hampers our success.
It is important to ask ourselves – who is in the driver’s seat at any given time – ego or spirit? If we are looking to achieve great team spirit and organizational effectiveness, ego needs to know its place.

Lao Tzu once said: Go to the people. Live with them. Learn from them. Love them. Start with what they know. Build with what they have. And with the best leaders, when the work is done, the task accomplished, the people will say ‘We have done this ourselves.” 


It takes someone committed to excellence, to be willing to serve others. The term Ubuntu – “I am who I am because of those around me” or differently stated, “ I am because of you”, means quite literally – “human-ness”. It is often translated as “humanity towards others”, but is also used, in a more philosophical sense, to mean “the belief in a universal bond of sharing that connects all humanity.” (Wikipedia).

Think of a time, in your personal life or at work, when you felt that someone really had your back, that they were just as committed to your success as their own, that they were in the game for you to win, as much as for them to win and were there to see you fly…what ingredients were needed for you to feel this sense of support?  Was it not trust, generosity, kindness, walking in your shoes…

In order to be that support for your teams, there needs to be a generosity of heart, an understanding of who each of these people are, where they come from, what energizes them in the morning, who and how they love – then, you see this person for who they really are.

This behavior is a powerful way to ignite authentic engagement. It’s also one of the most direct ways to build trust, and inspire discretionary effort…a way to build a culture that naturally drives success and fulfillment.

Natalie Spiro Leadership & Team Development – Designer/Facilitator of Interactive, Engaging & Immersive Experiences-100%+ satisfaction

Natalie Drum Cafe

Burial Beats


In The Netherlands is quite unusual to sing together or even move and dance at a funeral. Thanks to all migrants in The Netherlands, people are realizing that there are more ways to say goodbye to the deceased, to give them their last honor.

funeral dance

To be or not to be….seldom it was more applicable in my life. One minute he was there, the other he was gone … my father … passed away.

As youngest son I was also supposed to say a few words at the funeral. Usually I have no trouble with it but now I couldn´t. No really, not with words, not with a steady voice.

But I could do something with a steady hand. My stepmother had told me that my dad was so proud on me as a drum facilitator, teacher and musician. He would enjoyed it a lot if I played something at his  funeral.

My brother thought quite the opposite of that. ´That doesn’t fit at all. You always make a party of  everything´. He knew my drumsession, amongst others, at his own wedding in Barcelona.

Swinging riffs, encouraging cries, singing and rhythmic pounding crowds, barking dogs, a burst of laughter and joy of life; that always rocked!. He imagined situations as a funeral scene from the Benny Hill Show or Monty Python … brrr ….

At the funeral center I signed the condolences book and greeted my fellow musicians, the Africans Ndingo and Oscar, Wil, Simone, Peter and Koen. My two internships from highschool were there to make some recordings of the event. Afterwards it turned out that they found it very inappropriate to mingle in a mourning crowd taking snapshots of their grieve. Well, I guess they have a point but I had love to show your guys a little of the things we played and how the attendees responded.

In the Auditorium stands the coffin with my late father. The first people speak, others listen or crying gently.  Man…..I am also getting emotional.

Fortunately our part starts soon. I leave the auditorium with the musicians and go to the hallway next to it. The instruments are there already. Small shakers, a big thumb piano, a little cowbell. No djembe´s or Doundouns, no loud and large sounds, no big stage stuff needed. Easy going rhythmic instruments, body beats and soft singing are much more in place here.

Silently we wait in the small hall. Standing face to face staring at the ground. Carefully moving to make no unwanted sounds with the instruments.

My mind is wandering around and thoughts of other sessions that we have done on funerals pop up in my mind. We granted the last wish of a deceased, a lover of Africa. The widow was very grateful to us for our “Burial Beats”. A long procession of about 200 people walked by while we were playing.  On a musical level it was not a highlight but it was of great importance for everybody. It had a huge emotional value for the widow and for the musicians.

The other time it was far more intimate and very emotional while playing a little at the grave of one of my students who died of cancer.  But now it is my own father…



Showtime, the side door opens and the funeral attendant beckons us.    Pfhhh, there we go…here comes my speech!

We slowly start drumming and stepping into the room to stop in front of the coffin, Ndingo stands in upfront in the middle and the rest of us left and right behind him. I dare not to look to my family, relatives and friends and stare to the floor. The small drums set up a beat, the bells and thumb piano´s come in and Ndingo asks the people gently to clap their hands.  I´m very glad that Ndingo and Oscar are here to lead and support this funeral ceremony. Their eyes are full of compassion for the grief around them, but with their open attitude and big smiles they determine to a large extent the atmosphere of this intimate happening. The people like it. They clap their hands and are rocking rhythmically back and forth. They even smile at times and let their tears run freely when they do body beats and gestures from the heart. This is a very nice. This is a fine ritual, literally a nice gesture for my father and for all of us here.

A quick sidestep. When you strip social and cultural differences away, you will find that virtually every religion considers that the soul can be touched and guided through the vibration of sounds and voice. The deceased can be aware of  vibes from intentions and feelings from your heart. We do that right now . I see the room full of quiet but moved people. I hear the sounds, feel the vibes and are under the strong impression that at least for a brief moment our consciousness melts together to celebrate the transition of my father.

A celebration… …. a party  after all?  No, definitely not a party in the usual sense, but a worthy and valuable rite the passage.

My brother had worried for nothing. After the funeral he immediately gave his compliments to us.

The rhythm slows down, the last sounds whirl in the auditorium, they cease and quietly we leave the stage and look for a last time at the coffin.

No applause for us this time but from within I applaud for ourselves, for all musicians, for all those present. I feel very grateful that we have done this.

As for me these Burial Beats deserve a prominent place in Drum Cafe´s repertoire.

I hope I´m able to play them often before I myself perceive the vibes from another dimension:-).

funeral singing


Olympisch spelen met je handicap

Verlamd tot aan je nek en toch lekker muziek maken? De techniek helpt…via ´wearable´ naar ´bearable´.

Auw, mijn schouder

Onlangs zat mijn linkerschouder een beetje op slot. Vast en zeker teveel met open raam gereden. Lastig en pijnlijk was het wel als ik speelde op mijn djembé. Gelukkig was het nog vakantieperiode en dan zijn de lessen nog niet gestart.

In deze periode waren ook de Paralympics. Sporters kunnen ondanks hun handicap tot van zeer grote prestaties komen. Veelal op eigen kracht maar toch ook vaak met behulp van techniek.

Hoe zit dat eigenlijk met muzikanten? Kun je nog je partijtje meeblazen als je tot je nek verlamd bent. Hoe speel je een duimpiano zonder vingers. Ik ging op zoek.

Muziek voor personen met een handicap

Hoewel het in de praktijk door elkaar loopt zijn er grofweg drie vormen waar muziek in de hulpverlening wordt ingezet: muzikale activiteiten, orthoagogische muziekbeoefening en muziektherapie. Bij muziekactiviteiten gaat het vooral over lekker samen musiceren. Bij orthoagogische muziekbeoefening wil men het fysiek en mentaal functioneren van de deelnemer verbeteren; een soort van leren ´door´ muziek. Met muziektherapie wil je psychische moeilijkheden, conflicten of stoornissen opheffen of verminderen.

En als je geen hulpverlening nodig hebt?

Die hulpverlening is super belangrijk en ik sta er helemaal achter….alleen dat zocht ik niet.
Ik moest mijn vraag wat specifieker maken. Wat is het aanbod voor degenen met een handicap maar zonder acute behoefte aan hulpverlening. Gewoon, mensen die het fijn vinden om muziek te maken.

Muziekonderwijs aan gehandicapten

Ik vind uit dat er, naast mijzelf, weinig instellingen en individuele leraren zijn die muziekonderwijs aanbieden voor gehandicapten. Hierbij worden muzikale leerdoelen vooropgesteld, dit in tegenstelling tot de bovenstaande vormen waar muziek als middel wordt gebruikt om niet-muzikale doelstellingen te bereiken (sociale, cognitieve, motorische, etc).

Kijk, nu kwam ik in de buurt. Ik durf er nauwelijks aan te denken maar langzamerhand werd mijn échte vraag duidelijk: wat nou als ik zelf deels gehandicapt raak. Wat kun je nog als gehandicapte (semi-)professional? Wat zijn de mogelijkheden en hulpmiddelen.


Ik kwam op het spoor van het Paraorchestra Het Britse Paraorchestra is het eerste professionele ensemble van gehandicapte musici ter wereld. Ogericht door de Britse dirigent Charles Hazlewood en televisieregisseur Claire Whalley in 2011.  Hun debuut hadden ze notabene op de Paralympische Closing Ceremony in 2012. Net als de Paralympische sporters verschuift het Paraorchestra de perceptie over gehandicapten dat je afgeschreven bent als je een handicap hebt.  Ze bieden begaafde maar gehandicapte musici een eigen platform waardoor ze op weer op het hoogste niveau meespelen.


Ik kijk eens naar het team en mijn oog valt als eerste op Clarence Adoo, één van de top trompetisten in het Verenigd Koninkrijk. Hij speelde naast toppers als Courtney Pine voordat hij op 35-jarige leeftijd verlamd raakte vanaf zijn nek door een auto ongeluk in 1995. Dat is nu zo´n 20 jaar geleden.

´Muziek maken is voor mij net als eten en drinken´, zegt Adoo. ´Als ik moet kiezen tussen kunnen lopen en muziek maken, kies ik de muziek!¨.

Zeven jaar na zijn ongeval, bouwde componist en ingenieur Rolf Gelhaar een adem-gecontroleerd elektronisch instrument, de Headspace. Via een draai van de nek kan Adoo een cursor bewegen om noten te selecteren en terwijl hij in een buis blaast hoor je de muziek. Het volume regelt-ie door zijn hoofd te kantelen.

Hoewel Adoo´s geval extreem is, is hij bepaald niet de enige muzikant die, al dan niet ernstig, beperkt werden in hun passie.

Gitarist Kris Halpin lijdt aan cerebrale parese waardoor hij drie jaar geleden de kracht in zijn handen verloor. Via via kwam hij in aanraking met handschoenen van Mi.Mu.  De handschoenen volgen de bewegingen en houdingen van je handen. De software kan die informatie weer doorgesturen naar je favoriete muziek-software.


Hoewel de technologie niet speciaal voor mensen met een handicap is ontworpen, gooiden de handschoenen het leven van Halpin om.  Hij kon, als één van de 20 mensen ter wereld die zo´n paar hebben, eerder dit jaar tijdens een grote tour door het Verenigd Koninkrijk, virtueel aan snaren plukken en knallende drumsolo´s geven.

En wat vind je hier van?


Dit lijkt toch verdacht veel op een duimpiano zoals we die bij Drum Cafe gebruiken.

Dit is John Kelly; hij zong en speelde Ian Dury’s Spasticus Autisticus tijdens de Paralympics in 2012.

Ik vind het geweldig dat er voor professionele muzikanten zoveel hulp is en attributen zijn.  Al hoop ik eerlijk gezegd nog heel lang met jullie op eigen kracht en met eigen ledematen te kunnen spelen. Mijn schouder is weer goed, het seizoen is weer begonnen……Yes!

Groeten van Patrick tromp
CEO Drum Cafe

Geïnspireerd door:


Bewogen Begrafenis

Drummers op een begrafenis. Wat een feest….of juist niet?
In Nederland is het vrij ongebruikelijk om samen te zingen en te bewegen bij een begrafenis

funeral dance

To be or not to be….zelden was het toepasselijker in mijn leven. Zo was-ie er nog, zo was-ie weg…mijn vader….overleden.

Als jongste zoon werd ik ook geacht het woord te nemen. Gewoonlijk heb ik daar bepaald geen moeite mee maar nu kon ik het niet. Echt niet, niet met woorden. Niet met vaste stem…. maar wel met vaste hand.

Mijn ´stiefmoeder´ had namelijk tegen me gezegd dat mijn vader zo trots was op mij als leraar en muzikant. Hij had het vast heel fijn hebben gevonden als ik iets zou spelen op de begrafenis.

Mijn broer dacht daar een stuk genuanceerder over, om niet te zeggen dat het hem eigenlijk niets leek.
´Dat past toch helemaal niet, je maakt er vast weer zo´n feestje van zoals je altijd doet´. Hij was gewend aan mijn sessies onder andere bij zijn eigen bruiloft in Barcelona.
Swingende roffels, aanmoedigende kreten, zingende en ritmisch stampende mensenmassa´s, blaffende honden, een uitbarsting van plezier en levensvreugde; dat swingde altijd de pan uit.
Hij zag het al voor zich, taferelen als de begrafenis scêne uit de Benny Hill show of Monty Python…brrr….

In het uitvaartcentrum teken ik het condoleanceregister en schud de hand van mijn medemuzikanten, de Afrikanen Ndingo en Oscar, Wil, Simone, Peter en Coen. Mijn twee stagiaires van de opleiding Event & Organisatie van de HAN (Hogeschool Arnhem Nijmegen) zijn er ook en krijgen zo wel een heel brede scholing. Zij mogen opnames maken van het geheel. Achteraf bleek dat ze daar absoluut niet op voorbereid waren en vonden het veel te ongepast om snapshots en video´s te maken op zo´n plechtige gebeurtenis. Tja, ook wel wat voor te zeggen maar ik had jullie graag laten zien wat we speelden en hoe de aanwezigen reageerden.

In de aula wacht de kist met mijn overleden vader al op ons. De eerste mensen spreken, anderen luisteren of huilen zachtjes. Tjeemig, ik word er ook best emotioneel van. Gelukkig komt ons deel al snel. Ik verlaat de aula met de muzikanten en ga naar het gangetje ernaast. De instrumenten staan daar al klaar. Kleine shakers, grote duimpiano´s, een belletje…nee, geen djembé of doundoun. Geen concert…hier zijn kalme bodybeats en heartbeats meer op hun plek.

Zwijgend staan we tegenover elkaar, voorzichtig bewegend om geen geluid met de instrumenten te maken.

Ik moet denken aan de andere sessies die we op begrafenissen hebben gedaan
De laatste wens van de overledene, een liefhebber van Afrika, de weduwe was ons erg dankbaar voor onze “Burial Beats” Muzikaal stelde het niet veel voor maar de interactie en de emotionele waarde was veel belangrijker voor haar…én voor de muzikanten.

De andere keer was intiem en erg emotioneel bij het ten grave gaan van één van m’n cursisten die aan kanker overleed.

Mede door alle migranten begint gelukkig ook in Nederland het besef door te dringen dat er meer manieren zijn om de laatste eer te bewijzen.


En dat gaan wij nu ook doen. De zijdeur gaat open en de uitvaartbegeleider wenkt ons.
Pfhhh, dat gaat-ie dan….dit is mijn speech!

We lopen de zaal in en stoppen voor de kist, Ndingo staat in het midden wij er links en rechts dicht achter. Ik durf niet goed in de zaal te kijken en staar wat naar beneden. De drums en duimpiano´s zetten een melodietje in en Ndingo vraagt de aanwezigen om zachtjes mee te klappen.

Blij dat Ndingo en Oscar er zijn… hun ogen vol medeleven voor het verdriet om hun heen, maar met hun gulle lach bepalen zij voor een groot deel de sfeer van deze intieme happening. De mensen doen goed mee, ze klappen in de handen, wiegen ritmisch heen en weer, ze glimlachen zelfs of laten vrijuit de tranen lopen als er wat bodybeats en gebaren vanuit hun hart gemaakt worden. Dit is een fijn ritueel, letterlijk een mooi gebaar voor mijn vader én voor ons allemaal hier.

Even los van religie maar in vrijwel elke levensbeschouwing gaat men ervan uit dat de ziel bereikt en begeleidt kan worden via klanken, je stem en de intentie vanuit je gevoel, je hart. Dat doen we nu…. Ik zie de zaal met rustig bewegende mensen, hoor de klanken en heb de indruk dat ons bewustzijn voor een kort moment samenvalt om de overgang te vieren….dus toch een feestje?

Nee, geen party met uitspattingen maar wel een waardig en waardevolle overgangsritueel, een rite de passage. Mijn broer, had zich voor niets een beetje zorgen gemaakt. Na de begrafenis gaf-ie ook direct z´n complimenten aan ons.

Het ritme vertraagt en sterft uit, de klanken verstillen, stilletjes verlaten we het podium en kijken voor een laatste keer naar de kist.

Geen applaus voor ons dit keer maar inwendig applaudisseer ik voor onszelf, voor alle muzikanten, voor alle aanwezigen. Ik voel me erg dankbaar dat we dit gedaan hebben.

Wat mij betreft neemt Drum Cafe de ´begrafenis-beats´ in haar vaste repertoire op en ben ik er nog vaak bij vóór ik zelf de tonen vanuit een andere dimensie waarneem :-).

funeral singing

Talking Drum

Vóór Facebook was er de Talking Drum.
Lang vóór de telefoon, email, Facebook of Twitter was de trommel het voornaamste communicatiemiddel bij stammen in Afrika. Om de dorpsbewoners ’s ochtends wakker te maken. Of om een boodschap door te geven. Dat doen ze met een ‘talking drum’. De ‘talking drum’ was, én is,  in sommige delen van West-Afrika een belangrijk communicatiemiddel. Hij ontleent zijn naam aan het doel waarvoor hij bestemd is, namelijk communiceren. Met de talking-drum kun je namelijk de menselijke spraak nabootsen. Afrikaanse talen zijn net als Chinees, tonaal, de toonhoogte is belangrijk bij het bepalen van de betekenis van een bepaald woord.

Deze trommels hebben de vorm van een kleine zandloper en de twee vellen zijn verbonden door touwen. Dankzij deze ingenieuze constructie kan de spanning van het vel aangepast worden. De speler, die de drum onder zijn oksel houdt, kan met zijn arm de koorden aanspannen of loslaten waardoor de spanning van het vel te regelen is. De tonen komen overeen met de tonen binnen de Afrikaanse talen en worden geproduceerd met de hand en een stok. De drummers die deze kunst beheersen zijn niet alleen goede trommelaars, maar ook gevorderde vertellers, historici en poëten. Zij vergaarden heel wat kennis over West-Afrikaanse geschiedenis en cultuur en laten het op deze manier voortleven. Als ´griots´, rondreizende vertellers (en soms genezers), reisden ze van dorp naar dorp en zorgen voor verbinding tussen stammen en individuele mensen. Zoiets als groepen en individuele profielen bij Facebook.

In 1949 schrijft een Engels emigrant, John F. Carrington, in zijn boek ´The Talking Drums van Afrika´ hoe de Afrikaanse drummers in staat waren om complexe boodschappen over grote afstanden te communiceren.  Lage tonen zijn mannelijke woorden en hoge tonen vrouwelijke. De drummer communiceert via de zinnen en pauzes. De spreektaal wordt omgezet in trommeltaal.  Zo kunnen mededelingen met hoge snelheid op zeer grote afstanden overgeseind worden. Hij hoorde dat aan kort woord dat werd geslagen op de drums een extra zinsnede werd toegevoegd. Die zou overbodig zijn in gewone spraak, maar geeft de context aan waar het over gaat.

Bijvoorbeeld: het bericht ‘Kom terug naar huis’ kan worden vertaald door de drummers als: ‘Maak je voeten terugkomen op de manier waarop zij gingen, laat je benen terug gaan op de manier dat zij gingen, plant je voeten en je benen in het dorp dat tot ons behoort’.

Enkele woorden worden vertaald in zinnen.  Bijvoorbeeld, ‘maan’ zou worden gespeeld als ‘de blikken van de maan zijn gericht op de aarde’, en ‘oorlog’ als ‘het is oorlog let je op voor hinderlagen’.

De extra zinnen bieden een context om om de fundamentele boodschap door te geven. Deze zinnen kon je niet zomaar verzinnen op eigen houtje. De trommel studenten werd die bepaalde zin die samenviel met elk woord strikt onderwezen opdat er geen misverstanden konden ontstaan.

Bij het gebruik van Twitter zou die context ook niet verkeerd zijn. De verbale vuiligheden zijn niet van de lucht en misverstanden en daardoor ruzies ontstaan razendsnel.

tama-sen talking-drum





Eén van de allergrootste drummer-griots, Mamady Keïta zegt: ´Soms ben ik bang dat onze toekomstige generatie de cultuur achter het drummen zal verliezen als we cultuur niet integreren in de vooruitgang van de technologie´. Want Facebook vrienden kun je niet aanraken. Je kan het scherm van de computer of mobieltje niet troosten. Maar het trommelen, zingen en dansen brengt mensen bij elkaar, het verenigt mensen in harmonie, het geeft het gevoel van samen doen: Ubuntu. Maar je moet het wel doen, doen-doen. Drum Cafe kan dat alleen maar onderstrepen!


In de 20ste eeuw is de Talking drum een deel geworden van de populaire muziek in West-Afrika. Vooral in Mbalaxmuziek in Senegal en Fuji en Jùjú muziek in Nigeria. Eryka Badu gebruikte een Talking drum in haar nummer “My people” uit het album “New Amerykah Part One”. Zowel King Crimson, Tom Waits in “Trouble‟s Braids” als Youssou N‟Dour en Khadja Nin konden niet om deze trommels heen.


– Carrington, J. F. (1949), The Talking Drums of Africa, Carey Kingsgate Press.

Ik drum dus ik ben!

Welke invloed heeft drummen heeft op je gedachte, lichaam, je geest  én je ´omgeving´?

Tien tegen één dat je tijdens het drummen niet bezig bent met je to-do lijstje. Drummen helpt ons om het verstand even op nul te zetten. Sterker nog, onderzoek wijst uit dat een bepaald deel van het cognitieve brein daadwerkelijk uitgeschakeld wordt.

Vooral tijdens improviseren. Niemand verteld je welke beat je moet spelen of hoe je liedje moet klinken; dat verzin je ter plekke. Het blijkt dat het deel dat wordt aangesproken tijdens improvisatie hetzelfde deel is dat actief is wanneer je spreekt over wie je werkelijk bent.


En het deel dat uitschakelt wordt self-sensoring genoemd, oftewel je alledaagse gedoe over jezelf en hoe anderen mogelijk naar je kijken is op slot….kan geen kwaad toch :-).

Nog een weetje… Na een klein uurtje drummen met zijn allen, is de hoeveelheid witte bloedcellen substantieel toegenomen. Witte bloedcellen verdedigen het lichaam tegen ongewenste indringers, net als de drums vroeger de inwoners van een dorp waarschuwden tegen overvallers. Je immuunsysteem is dus sterk verbeterd door het drummen. Niet door te luisteren, maar door te doen.

Op een gitaar meerdere snaren en fretten,
op een piano nog meer toetsen dat betekent dat je er snel naast kan zitten.
Op de Djembé daarentegen moet je al erg je best doen om, na even oefenen, niet een leuk ritme te produceren. Velen van ons hebben tenslotte al leren drummen op de potten en pannen van je moeder. Je grote voorbeeld was misschien wel die te gekke drummer van de Muppets: Animal.
Ken je hem nog? Kon vreselijk uit zijn dak gaan.
Laat het beest in je maar vrij. Laat je gedachten los, je armen ontspannen en raggen maar.
Door stevig te drummen verbrand je net zoveel calorieën als een uurtje fittnes

Drummen geeft je letterlijk energie.
Het is pure levensvreugde die omhoog borrelt en een grote grijns op je gezicht tovert.

De Djembé is daarnaast het oudste instrument om contact te leggen met andere werkelijkheden, de Sjamanen zeggen dat het geluid van de drum ze laat reizen tussen de verschillende dimensies en via de vibraties genezing bevorderen.
Wij weten dat iedereen straalt na een partijtje drummen.

En als je al straalt, blij bent en je gelukkig voelt….wie is dan nog boos op zijn buurman of collega? Als je samen drumt ben je letterlijk op hetzelfde niveau. Het maakt niet uit of je arts of loodgieter bent. Als je drumt ben je gelijkwaardig.
In sociale relaties zijn twee zaken heel belangrijk: gevoel van controle en mate van steun.
Je leert luisteren naar elkaar, je beurt afwachten maar ook je kans pakken om te soleren.
Ik heb in verschillende landen drum circles gefaciliteerd en soms begrepen ze mijn uitleg niet maar de handgebaren en ritmes zijn universele talen.
Drummen springt over sociale- en taalbarrières heen; ze zijn niet meer belangrijk om elkaar echt te verstaan. Je spreekt namelijk een gemeenschappelijke taal:

Hands on a globe --- Image by © Royalty-Free/Corbis

Doe even mee, gewoon op je drum slaan en zingen…

Ik sla op m’n drum
Ik hoor de beat van m’n drum
Ik voel de beat van m’n drum
Ik beweeg op de beat van m’n drum
Ik dans op de beat van m’n drum
Ik leef op de beat van m’n drum
Ik eet op de beat van m’n drum
Ik drink op de beat van m’n drum
Ik ben de beat van m’n drum

Meer weten:


Gimme a break


De uitslag van het referendum in Engeland was een duidelijk signaal. Een eindsignaal, zouden wij bij Drum Cafe zeggen. En wat voor één.

Met een grote knal lieten de Engelsen zichzelf en velen in Europa verdwaasd achter. Brexit dus. En wat nu? Wat kon anders?

Als we de media doorspitten valt een belangrijke les in leiderschap op:

Communicatie is core business

Ik weet niet hoe het zit met uw parate kennis over de voordelen van een verenigd Europa, maar voor veel Britten gold dat ze maar met moeite iets konden opnoemen wat de moeite waard maakte dat ze bij de Unie bleven.

De voorstanders schermden met algemeenheden als bescherming tegen oorlogen, open grenzen, makkelijke werkvergunningen, een gezamenlijke munt  en vrij vervoer van goederen. Over het algemeen onderwerpen waar met name overheden en bedrijven mee te maken hebben en de ´gewone man´ nauwelijks raken in het dagelijks leven.

De tegenstanders hadden een makkelijker taak; zij speelden handig in op sentimenten als het inpikken van werk en woning door migranten en vluchtelingen. Zulk soort populisme kennen we wereldwijd al eeuwen langer en wordt helaas altijd gebruikt in tijden van economische crisis.

Angst, zelfzucht en vooral onwetendheid zijn belangrijke drijfveren van gedrag van mensen. En dit gedrag zorgde er nu voor dat een betrekkelijk kleine meerderheid een heel grote beslissing kon forceren. Of dat ten goede of ten kwade is, laat ik aan u. Waar het hier om gaat is dat je als leider onwetendheid naar kennis moet ombuigen.

Want het is heel opvallend dat het belang van goede communicatie  toch telkens is onderschat. Ooit zei een kameraad tegen mij over een heel ander onderwerp: ´je hebt het wel gezegd, maar ik heb het niet gehoord´. Dat kan aan mij hebben gelegen maar er hoort ook iets bij van willen horen. Want de boodschap was mogelijk niet zo prettig.

Dus als ontvangende partij moet je natuurlijk wel van goede wil zijn. Want als de boodschap je niet zint en jij een ander niet serieus neemt kun je er natuurlijk lekker overheen walsen; raggen met veel herrie en tromgeroffel, precies wat er vóór de Brexit-polls ook is gebeurd.

Het is net als met drummen. Niet ieder voor zich maar een beetje autistisch tikken op het drumvel maar kijken en luisteren; echt horen wat een ander bedoeld.
Beat the promise United we play, devided we pray

Brussel heeft de Britse sentimenten jarenlang als onbeduidend weggeschoven. En de Britse leiders hadden op hun beurt waarschijnlijk niet zoveel zin meer om het voordeel van een United Europa aan al die ´dommerds´ uit te leggen.

 Maar uitleggen van ingewikkelde zaken aan gewone mensen zoals u en ik, dat is nou net één van de belangrijkste taken van een leider; dat karwei is nooit af. Daarvoor klinkt nooit het eindsignaal.

Dus bij Drum Cafe nemen we ook ruim de tijd om de neuzen dezelfde kant op te zetten. Zodat u niet ´off beat´ klinkt als je ´on beat´ moet zijn. Dat vergt soms geduld maar samen in harmonie klinkt toch leuker en is een stuk gezelliger. Speel maar mee…one beat at a time.
Working Together

Lessen over Leiderschap

Het honkbal seizoen is begonnen! Als je een fan van deze sport bent, dan ben je in principe klaar feest te vieren, een tijd vol van zinderende actie, het befaamde ´zevende-inning rekken en strekken´ en natuurlijk hotdogs. Een tijd om de banden met oude vrienden en familie weer aan te halen, verhalen van vroeger op te rakelen en je favoriete team fanatiek aan te sporen. Maar honkbal is meer dan alleen home-runs en trucballen; “Amerika’s favoriete tijdverdrijf” kan dienen als een lesinstrument voor leiders. Hier mijn kijk op honkbal als instrument voor leiderschap:

  1. Eerste Honk: Wees voorbereid op afwijkende ballen.

U kunt de beste slagman zijn die ook de allersnelste ballen raakt, maar je bent écht goed als je ook een onverwachte en misleidende boogbal kan raken. Zo kun je ook proberen een bedrijfsstrategie in detail uit te stippelen en stap voor stap te plannen, maar je moet bereid zijn op verandering. Grote leiders kunnen zich soepel aan wisselende situaties aanpassen en accepteren vóóraf dat iets hen volledig kan verrassen (sterker nog, daar gaan ze van uit).


  1. Tweede honk:

Een superster is niet bang om door het stof te gaan en z´n handen vies te maken!
Effectieve leiders geven het goede voorbeeld en zijn niet bang om een schuiver te maken of een misstap te riskeren als ze daardoor een stap dichterbij het doel kunnen komen. Het is van essentieel belang dat het hele team dat dit ziet gebeuren want dan zullen ze minder terughoudend zijn om onbekende of ontmoedigende taken aan te pakken.

  1. Derde Honk: Je hebt je doel bijna bereikt en houd je ogen gericht op de bal.

Als grote speler moet je gefocust en gemotiveerd te blijven, vooral wanneer je dicht bij het laatste honk bent. Datzelfde geldt als het gaat om een project of bedrijfsdoel.

  1. Thuishonk: Tijd om de overwinning te vieren.

Groot talent kan wedstrijden te winnen, maar teams winnen kampioenschappen. Als spelers niet goed met elkaar kunnen werken en als er voortdurend spanning is tussen de teamleden zal je waarschijnlijk niet ver komen. Ook in een gewone werkomgeving is het creëren van de positieve teamspirit en de onderlinge chemie die honkbal zo kenmerkt van levensbelang. Het handhaven van positieve energie gedurende projecten en planningen is cruciaal voor het garanderen van een geslaagde finish.

rfbdctc_2Dus laten we het begin van het honkbal seizoen gebruiken als inspiratie voor een nieuwe manier van denken! Of u nu een CEO, manager, student of jongste bediende bent: heb het lef om de handschoen op te pakken en sla je slag!


Natalie Spiro