Aannames
Als facilitator heb ik in mijn leven veel geleerd van de mensen om me heen.
De geest van Ubuntu is er een die ik volledig omarm elke keer als ik het podium betreed.
Het is mijn taak om teams te verenigen, naar een hoger niveau te tillen en te inspireren.
Dit is mijn expertise.
Maar ik leer nog elke dag van de mensen om me heen.
In alle jaren dat ik energie en saamhorigheid bij klanten heb gebracht, heb ik bij kunnen leren.
Sommige mensen zijn zo eindeloos geïnspireerd dat ze met tranen in hun ogen naar me toe komen en dan hun hart uitstorten en vertellen hoe de drumsessie hun positief heeft beïnvloed.
Er zijn anderen die in het begin een beetje opwarming nodig hebben maar lachend en dansend de deur uit gaan.
Deze ervaring herinnert me er altijd aan dat ik nog steeds een verschil kan maken.
Wanneer ik op het podium sta, sla ik met alles wat ik heb op mijn drum.
De deelnemers van de sessie reageren altijd met een glimlach.
Maar heel soms zie ik een deelnemner die me recht in de ogen aankijkt en onbekommerd lijkt.
Geen glimlach, zelfs geen klap op de trommel.
Een tijdje geleden had ik deze ervaring
We zaten met een kleine groep in een ruimte, dus merk je snel op dat een person niet meedoet.
In een zaal vol energieke mensen raakte het me.
Ik vroeg me gelijk af wat deze persoon denkt en voelt terwijl haar collega’s vrolijk bezig zijn.
Had zij wel plezier? Voelde zij zich niet betrokken?
Aan het einde van de sessie was ik blij verrast toen ze naar me toe kwam en zei:
Het spijt me dat ik niet drumde. Mijn zoon is muzikant. Hij speelt gitaar
Lees meer: en ik moest gewoon een video maken
Oorspronkelijk gepubliceerd op LinkedIn.